کارایی نشان می دهد که سازمان چگونه از منابع خود در راستای تولید نسبت به بهترین عملکرد در مقطعی از زمان استفاده کرده است. یکی از مهم ترین شاخص های بررسی عملکرد شرکت ها کارایی است، پیش بینی کارایی شرکت های بورس اوراق بهادار و شناسایی عوامل مؤثر بر کارایی شرکت ضرورتی است که در این پژوهش به آن پرداخته شد. به طوری که این تحقیق به بررسی نقش معیار های ریسک و نظام راهبری بر کارایی شرکت می پردازد .. در این راستا، برای اندازه گیری کارایی شرکت از روش تحلیل پوشش داده ها استفاده شده است. متغیرهای مستقل اولیه در این پژوهش شامل متغیرهای نظارتی نظام راهبری می باشد. یافته های تجربی مربوط به بررسی 154 شرکت پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در بازه ی زمانی 1390 تا 1397، نشان می دهد که متغیرهای نسبت مالکان نهادی، نسبت مدیران غیرموظف، ارتباط سیاسی شرکت و نسبت مالکیت مدیریتی و تمرکز مالکیت نسبت به سایر متغیرها قدرت بالاتری در تبیین کارایی شرکت با استفاده از روش فرهنگی دارند و همجنین از بین معیار های ریسک معیار ریسک مالی،ریسک نوسان قیمت سهام وریسک بحران مالی بر کارایی تاثیر دارد به علاوه، از نتایج دیگر پژوهش می توان به این موضوع اشاره کرد که در پیش بینی و ارائه الگو کارایی آتی شرکت می توان از روش لاسو با خطای ناچیز استفاده کرد.

هدف از پژوهش حاضر، بررسی شیوه های یادگیری، به عنوان پیش بینی کننده عملکرد تحصیلی، است. روش پژوهشی به کار رفته در این تحقیق، توصیفی از نوع همبستگی است و جامعه آماری شامل دانش آموزان سال اول متوسطه دبیرستان های بندپی شرقی شهرستان بابل می باشد، که تعداد 210 نفر ازآنان بر اساس جدول مورگان به روش نمونه گیری چند مرحله ای، به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای سنجش متغیرهای مورد نظر، از پرسشنامه سبک های یادگیری کلب استفاده شد. در این پژوهش، معدل دانش آموزان ملاک عملکرد تحصیلی در نظر گرفته شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از روش های آماری ضریب همبستگی پیرسون و رگرسیون چند متغیری استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد، که بین شیوه های یادگیری دانش آموزان با عملکرد تحصیلی در سطح P<0.05 رابطه معنادار وجود دارد. همچنین نتایج پژوهش حاکی از آن بود که شیوه های یادگیری مفهوم سازی انتزاعی و آزمایشگری فعال، بهترین پیش بینی کننده عملکرد تحصیلی هستند. ارتباط شیوه های یادگیری با عملکرد تحصیلی باعث می شود، که یادگیرندگان بهتر مطالب درسی را بیاموزند و عملکرد تحصیلی بهتری در دوره های مختلف تحصیلی داشته باشند.

اضطراب امتحان عبارت است از احساسات نامطلوب یا حالت هیجانی که افراد در آزمونهای رسمی یا سایر موقعیتهای ارزشیابی تجربه می کنند. پژوهش حاضر با هدف روشن ساختن رابطه عزت نفس و عملکرد خانواده با اضطراب امتحان انجام گرفته است. روش تحقیق پژوهش توصیفی از نوع همبستگی است. حجم نمونه متشکل از 750 دانش آموز دوره پیش دانشگاهی است که به روش نمونه گیری خوشه ای تصادفی چندمرحله ای انتخاب شده است. در پژوهش حاضر پرسشنامه های مقیاس عزت نفس روزنبرگ، پرسشنامه سنجش عملکرد خانواده و پرسشنامه اضطراب امتحان اجرا شده و داده های به دست آمده با استفاده از آزمون تحلیل رگرسیون همزمان مورد تحلیل قرار گرفته اند. نتایج تحلیل نشان داد که مولفه های عملکرد خانواده (پاسخ دهی، درگیری عاطفی، کنترل و حل مساله) و عزت نفس به صورت منفی اضطراب امتحان را پیش بینی می کنند. نتایج پژوهش نشان داد که عملکرد خانواده مانند انتظارات، میزان حمایت کنندگی، شرایط خانوادگی و چگونگی برخورد با دانش آموز و میزان اعتماد دانش آموز به تواناییهای خود و عزت نفس او از عوامل موثر بر اضطراب امتحان است.بنابراین مشاوران تحصیلی، اولیای مدارس و خانواده ها برای مقابله با اضطراب امتحان دانش آموزان باید به این عوامل توجه کنند.

یکی از مسائل مهم حوزه ی یادگیری آموزشگاهی که پژوهش های فراوانی را به خود معطوف داشته، خودپنداره تحصیلی است. خودپنداره ی تحصیلی به ادراک یا تصویر دانش آموز از شایستگی های خود در رابطه با یادگیری آموزشگاهی اشاره می کند که بر پیشرفت تحصیلی اثر می گذارد و همزمان از آن متاثر می شود. یکی از عوامل مهمی که شخص را وامی دارد که به گونه ای مؤثر عمل نماید و در کارهایش جدیت و پشتکار داشته باشد، عزت نفس است و بر اساس پژوهش های انجام گرفته مشخص شده که ازدست دادن حس کنترل و ایجاد نارضایتی فردی یکی از جنبه های مشخص عزت نفس پایین است. هدف اساسی پژوهش حاضر مشخص نمودن رابطه بین خودپنداره تحصیلی، عزت نفس و خودکنترلی با عملکرد تحصیلی در دانش آموزان دختر دوره ی ابتدایی می باشد. گروه نمونه شامل 300 دانش آموز دختر بود که از آنان خواسته شد مقیاس خودپنداره تحصیلی لیو و وانگ و مقیاس عزت نفس روزنبرگ را تکمیل کنند. همچنین مقیاس ارزیابی خودکنترلیکندال و ویلکاکس (SCRS) توسط یکی از والدین دانش آموزان تکمیل شد. عملکرد تحصیلی هر یک از دانش آموزان برحسب وضعیت کارنامه تحصیلی شان (خیلی خوب، خوب، قابل قبول و نیازمند تلاش) می باشد که معلمان نمره ای معادل آن (از 13 تا 20) نسبت دادند. تحلیل داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیری انجام شد. نتایج نشان داد که بین خودپنداره تحصیلی، عزت نفس و خودکنترلی با عملکرد تحصیلی رابطه ی معناداری وجود دارد. همچنین خودپنداره تحصیلی، عزت نفس و خودکنترلی واریانس عملکرد تحصیلی را تبیین می کند.یکی از مسائل مهم حوزه ی یادگیری آموزشگاهی که پژوهش های فراوانی را به خود معطوف داشته، خودپنداره تحصیلی است. خودپنداره ی تحصیلی به ادراک یا تصویر دانش آموز از شایستگی های خود در رابطه با یادگیری آموزشگاهی اشاره می کند که بر پیشرفت تحصیلی اثر می گذارد و همزمان از آن متاثر می شود. یکی از عوامل مهمی که شخص را وامی دارد که به گونه ای مؤثر عمل نماید و در کارهایش جدیت و پشتکار داشته باشد، عزت نفس است و بر اساس پژوهش های انجام گرفته مشخص شده که ازدست دادن حس کنترل و ایجاد نارضایتی فردی یکی از جنبه های مشخص عزت نفس پایین است. هدف اساسی پژوهش حاضر مشخص نمودن رابطه بین خودپنداره تحصیلی، عزت نفس و خودکنترلی با عملکرد تحصیلی در دانش آموزان دختر دوره ی ابتدایی می باشد. گروه نمونه شامل 300 دانش آموز دختر بود که از آنان خواسته شد مقیاس خودپنداره تحصیلی لیو و وانگ و مقیاس عزت نفس روزنبرگ را تکمیل کنند. همچنین مقیاس ارزیابی خودکنترلی کندال و ویلکاکس (SCRS ) توسط یکی از والدین دانش آموزان تکمیل شد. عملکرد تحصیلی هر یک از دانش آموزان برحسب وضعیت کارنامه تحصیلی شان (خیلی خوب، خوب، قابل قبول و نیازمند تلاش) می باشد که معلمان نمره ای معادل آن (از 13 تا 20) نسبت دادند. تحلیل داده ها با استفاده از همبستگی پیرسون و رگرسیون چندمتغیری انجام شد. نتایج نشان داد که بین خودپنداره تحصیلی، عزت نفس و خودکنترلی با عملکرد تحصیلی رابطه ی معناداری وجود دارد. همچنین خودپنداره تحصیلی، عزت نفس و خودکنترلی واریانس عملکرد تحصیلی را تبیین می کند.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

زمینه و هدف: نوجوانی یکی از دوره های مهم زندگی به شمار می رود که با تغییرات فیزیولوژیک، روان شناختی و اجتماعی چشمگیری همراه است و این تغییرات بر سازگاری نوجوانان تاثیرات مهمی دارد. هدف پژوهش حاضر، پیش بینی سازگاری دانش آموزان براساس تنظیم هیجانی در دانش آموزان شهر کرج بود. روش بررسی: روش پژوهش از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش را تمامی دانش آموزان پسر و دختر مقطع سوم راهنمایی شهر کرج در سال تحصیلی 97-1396 تشکیل دادند. از این میان نمونه ای دویست نفری به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای از دو مدرسه پسرانه و دو مدرسه دخترانه به صورت تصادفی از بین کلاس های سوم انتخاب شدند. ابزارهای جمع آوری داده ها، مقیاس دشواری در تنظیم هیجان (گراتز و رومر، 2004) و پرسش نامه سازگاری تحصیلی (بیکر و سریاک، 1989) بود. تحلیل داده ها ازطریق ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 23 انجام گرفت. سطح معناداری آزمون ها 0٫, 05 در نظر گرفته شد. یافته ها: نتایج نشان داد، بین سازگاری تحصیلی و تنظیم هیجانی رابطه مثبت و معناداری وجود داشت (0٫, 001>p و 0٫, 901=r). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون مشخص کرد، زیرمقیاس های عدم پذیرش هیجان های منفی (0٫, 462=β,و 0٫, 001>p)، دشواری در انجام رفتارهای هدفمند در مواقع درماندگی (0٫, 301=β,و 0٫, 001>p)، دشواری در مهار رفتارهای تکانشی در مواقع درماندگی (0٫, 172=β,و 0٫, 001>p)، دستیابی محدود به راهبردهای اثربخش تنظیم هیجان (0٫, 395=β,و 0٫, 001>p)، فقدان آگاهی هیجانی (0٫, 183=β,و 0٫, 001>p)، فقدان شفافیت هیجانی (0٫, 145=β,و 0٫, 001>p) و به طور کلی تنظیم هیجانی (0٫, 592=β,و 0٫, 001>p)، نقش پیش بینی کننده در تبیین سازگاری تحصیلی داشتند. نتیجه گیری: براساس یافته های پژوهش نتیجه گرفته می شود، تنظیم هیجانی می تواند سازگاری تحصیلی را در نوجوانان پیش بینی کند.